Opowiadanie do pobrania

  

 

Prezentujemy wariację na temat jednej z najsłynniejszych baśni!

Pocałunek Królowej Piasku – Artur Laisen

W tekście umieszczony został fragment baśni Hansa Christiana Andersena „Królowa Śniegu” w przekładzie Stefanii Beylin i Stanisława Sawickiego.

Jej czary się rozwiały,
Gmach strachu runął w gruzy,
Złe żądła wyschły z trucizn,
Me ostrze śmierć jej wróży.

Królowa Ciemnej Strony
Ostatni wznosi wrzask:
“O śmiałku, mój zabójco,
Umrzesz, gdy wstanie brzask.”

Królowo Ciemnej Strony,
Wiem, prawdę rzekłaś mi,
Umrę, gdy przyjdzie jutro,
Lecz dzisiaj umrzesz ty.

A.E. Housman Last Poems III
przekład autora

Mężczyzna podniósł wzrok, wpatrując się gdzieś przed siebie. Miał ciemne, naznaczone gdzieniegdzie siwymi pasmami, nieco przydługie włosy i skupioną, zmęczoną twarz. Nie, wcale nie był stary – jeśliby przyjrzeć mu się dokładnie, wówczas okazałoby się, że jest o wiele młodszy, niż wydawało się na pierwszy rzut oka. Pomimo siwizny wciąż zapewne wyglądałby młodo, gdyby nie postarzał go nienaturalny wyraz twarzy. Ktoś uważny – ktoś, kto nie był pochłonięty jedynie własnymi sprawami – mógłby stwierdzić, że w jakiś dziwny sposób mężczyzna ten zupełnie nie pasuje do miejsca, w którym się znalazł. Nie pasowało do zatłoczonej, wypełnionej gwarem rozmów sali ani jego chłodne, czujne spojrzenie, ani pełny kieliszek, który trzymał w lewej ręce z niedbałym wdziękiem. Tak, ktoś uważny z całą pewnością dostrzegłby również wiele innych niepokojących szczegółów.
Zaproszeni na przyjęcie goście byli jednak całkowicie zajęci sobą. Stali w kilkuosobowych grupkach, pogrążeni w wesołych rozmowach o niczym, co jakiś czas wymieniając kieliszki.
Wysoka, jasnowłosa kobieta w czerwonej sukni odłączyła się właśnie od jednej z takich grupek i ruszyła w stronę bufetu. Przechodząc obok stolika, przy którym siedział samotny mężczyzna, nieoczekiwanie, jakby przypadkiem, zatrzymała się i popatrzyła mu prosto w oczy. Jej do tej pory zamglony alkoholem wzrok nagle wyostrzył się i nabrał nieprzyjemnej głębi. Mężczyzna drgnął.
Uśmiechnęła się. Ten gest nie miał nic wspólnego z uśmiechami bawiących się na sali kobiet. Gdyby ktoś uważny przyjrzał jej się teraz, gdyby mógł widzieć ją czujnymi oczami siedzącego przy stoliku mężczyzny, nagle zdałby sobie sprawę, że wszystko wokół niej wydaje się zaledwie nieistotnym tłem. Nie chodziło jedynie o to, że była piękna, że jej falujące włosy i powłóczyste spojrzenie obiecywały więcej niż spojrzenia wszystkich innych kobiet. Nie, tutaj było coś jeszcze.
Coś niepokojącego.
Sama przysunęła sobie krzesło i usiadła naprzeciwko mężczyzny. W jej uśmiechu czaił się triumf.
– Podziwiam cię – powiedziała. Ironia w jej oczach przeczyła wypowiadanym słowom. Głos emanował słodyczą, a jednak była w nim jakaś twardość. – Inny wpadłby na twoim miejscu w panikę. Ty nigdy nie tracisz zimnej krwi.
Mężczyzna nie odpowiedział. Po raz kolejny uważnie rozejrzał się wokół.
– Wciąż nie rozumiesz, prawda? – rzekła z rozbawieniem kobieta. – Nie wiesz, jak się tutaj znalazłeś… Tiar?
Na dźwięk tego imienia mężczyzna znów drgnął. Tym razem w jego oczach pojawił się błysk zrozumienia.
– Twoja ostatnia próba – wyszeptał. – Twoja ostatnia iluzja. Tak, to musi być iluzja Pałacu. Zbyt pewnie się tutaj czujesz.
– Ja wszędzie czuję się dobrze, podczas gdy ty wszędzie byłbyś nie na miejscu. – Wydęła pogardliwie swe piękne wargi. – Już dawno powinieneś był to zrozumieć. To nie iluzja. – Zatoczyła ręką wokół i roześmiała się. Jej śmiech był dziwnie ciężki – opadał na mężczyznę falami, wyraźnie go przytłaczając. – Nie spodziewałeś się tego, prawda?
– Nie potrafiłabyś tego dokonać. – Ręka mężczyzny powędrowała ku szyi. Rozpiął kołnierzyk i wciągnął głęboko powietrze. Jak duszno – pomyślał. Jak duszno.
– Czyżby? – odparła z ironią. – Skąd możesz wiedzieć czego potrafię, a czego nie potrafię dokonać?
Przez twarz mężczyzny przemknęło wahanie. Zmarszczył brwi.
– Tak – powiedziała kobieta. – Tak, nie mylisz się. To naprawdę nie jest kolejna iluzja. Czemu się nie cieszysz? Przecież o to właśnie ci chodziło.
– Nie rozumiem – stwierdził obojętnym tonem. Nie było w nim bezradności. – Sama pozwoliłaś nam odejść? Sama nas stamtąd przeniosłaś?
– Tak – powtórzyła kpiąco.
– A więc już przegrałaś.
– Nie tym razem – w słowach kobiety znów zagościła nuta triumfu. – Nie mogę przegrać. Rzuciłam na szalę całą swą moc. Nie tylko ty umiesz stawiać wszystko na jedną kartę, Tiar.
– I nie boisz się mi o tym mówić? – Usta mężczyzny wykrzywiły się w zalążku uśmiechu.
– Nie zdołasz uciec. Wrócisz ze mną.
– Nie zatrzymasz mnie. Nie zatrzymasz nas.
W chwili gdy mężczyzna wypowiedział słowo nas, na jego obliczu po raz pierwszy pojawił się niepokój. Usiłował oderwać oczy od siedzącej naprzeciwko, chciał wstać i znów rozejrzeć się wokół, jednak spojrzenie kobiety hipnotyzowało i zatrzymywało w miejscu. Choć nikt oprócz niego tego nie spostrzegł, wszystko spowiła ciężka, bezbarwna mgła.
Jak duszno. Znowu duszno.
Nagle coś się zmieniło. Powiał chłodny, oczyszczający wiatr – znów nikt nie zwrócił na to uwagi. Powietrze odzyskało swą orzeźwiającą przejrzystość.
Mężczyzna odsunął krzesło i wstał. Oderwał wzrok od towarzyszki i wiedziony instynktem ruszył ku wyjściu z sali. Jasnowłosa piękność patrzyła za nim z rozbawieniem, na dnie którego czaiło się jednak ledwo zauważalne napięcie.
W drzwiach pojawiło się kilkoro nowych gości. Pośród nich, nieco z boku, stała dziewczyna o prostych kasztanowych włosach. Tiar wciągnął głęboko powietrze.
Miała na sobie niebieską sukienkę. Była młodsza od blondynki w czerwieni i z pewnością nawet w połowie nie oszałamiała tak urodą. Pomimo to każdy, kto wpatrywał się w nią wystarczająco długo, kto wiedział, jak należy na nią patrzeć, dochodził do wniosku, że była piękna.
Idący w jej stronę Tiar miał wrażenie, że słyszy szum wiatru.
Dziewczyna w drzwiach potoczyła wokół swymi zielonymi oczami – serce Tiara gwałtownie zabiło, gdy wydało mu się, że na krótko zatrzymały się właśnie na nim.
Ruszyła w głąb sali, wsparta na ramieniu wysokiego, przystojnego chłopaka. Tiar zmarszczył brwi, jednak zaraz potem wzruszył ramionami. Potrzebuję tylko jeszcze jednego spojrzenia – pomyślał.
Spotkali się dokładnie na środku. Spoglądała na niego przez moment, potem jej twarz rozjaśnił uśmiech rozpoznania.
– Cześć, Tim – powiedziała wesoło. – Nie spodziewałam się, że cię tu spotkamy. Znasz Rogera, prawda? – W jej głosie zabrzmiała nuta czułości, gdy odwróciła się do jasnowłosego towarzysza.
Mężczyzna, który jeszcze przed chwilą sądził, że ma na imię Tiar, odpowiedział spokojnym, obojętnym uśmiechem. Uśmiech ten w żadnym razie nie mógł należeć do człowieka, którym wydawał się być jeszcze tak niedawno, za to doskonale pasował do tego miejsca. Siedząca w kącie sali kobieta w czerwonej sukni, cały czas uważnie obserwująca tę scenę, teraz również uśmiechnęła się samymi kącikami ust.
– Witaj… – odparł Tim. Nieoczekiwanie zmarszczył brwi, jakby wyczuwając jakiś fałsz w dźwięku imienia, które właśnie zamierzał wypowiedzieć. Nie wypowiedział go. To nie miało sensu. Przez jego oblicze przemknął grymas niepewności, ustępując miejsca nagłemu olśnieniu. To nie tak – pomyślał. To nie to imię. Zaraz powinienem sobie przypomnieć.
Dziewczyna w niebieskiej sukni spojrzała pytająco, jej partner patrzył gdzieś w bok, prawie w ogóle nie zwracając na niego uwagi.
Jasnowłosa kobieta przy stoliku lekko pobladła.
Świat na moment zawirował.

* * *

Miała na imię Ava. W niektórych światach nazywali ją Królową Śniegu. Wybrała sobie siedzibę daleko na północy, ponieważ ukochała wieczną zimę. Tak przynajmniej głosiły legendy. Lecz nie było to prawdą. Ci, którzy widzieli jej pałac, ze zdumieniem odkrywali, że w pewnym momencie wieczny śnieg ustępował miejsca piaskowi, a zza niedającej się przeniknąć z zewnątrz zasłony wyłaniały się zielone korony palm. Bo w rzeczywistości Ava była Królową Piasku – władczynią bezbarwnej mgły i dusznych namiętności. O tym jednak nie wiedziano, nikt bowiem z tych, którzy dotarli do Oazy już z niej nie powracał. Skuszeni obietnicą wiecznego lata, upojeni dotykiem gorącego piasku, zaczarowani pieszczotami, które dostrzegali w oczach Avy, na zawsze stawali się niewolnikami Pałacu.
Prawie nikt z nich nie tęsknił za światem, jaki pozostawili na zewnątrz. Ci zaś, którym się to przytrafiało, nie znajdowali w sobie dość sił, by odejść. Jeśli nawet odkrywali, że cała słodycz, jakiej doznawali w Pałacu, niesie ze sobą tylko gorycz i smutek, zdawali sobie jednak również sprawę, że świat na zewnątrz ma im w zamian do zaofiarowania jedynie śnieg i pustkę. I choć z każdym dniem zatracali się coraz bardziej, choć przeczuwali, że pieszczoty Królowej Piasku nieuchronnie rozmywają w nich pragnienie miłości, wiedzieli także, że w prawdziwym świecie pozostałoby ono zaledwie niespełnioną, nieukojoną tęsknotą. Wierzyli, że ostry, rozdzierający serce smutek, jaki pozostawili tam, boli bardziej niż mętna, przytępiona gorycz, jakiej doznawali tutaj, zanim do reszty nie rozpuścili się pośród słodyczy wiecznego lata, pośród piasku, bezbarwnej mgły i pieszczot Królowej.
Miała na imię Ava. Wybrała siedzibę pośród wiecznego śniegu, tak by ci, którzy znaleźli się wewnątrz Oazy, zrozumieli, że poza nią jest tylko chłód i pustka. Nigdy nie ingerowała w losy któregokolwiek ze światów, czasem jednak, znudzona swym dotychczasowym towarzystwem, wciąż spragniona odmiany, wyruszała w daleką podróż, poszukując i przyzywając tych, którzy mogliby dzielić z nią rozkosze Pałacu. Mówiono, że zawsze zdobywała mężczyzn i kobiety, których pragnęła i zmuszała ich, by podążali za nią. Nikt nigdy nie oparł się jej urokowi, nikt nigdy nie zdołał się od niej uwolnić. Mówiono, że gdyby kiedyś tak się stało, jej zdruzgotana moc nie mogłaby utrzymać Oazy, a zbudowany na piasku pałac rozsypałby się w podmuchach zimnego wiatru. Nikt jednak nie spodziewał się, by kiedykolwiek miało to nastąpić. Choć obietnice Królowej Piasku były kłamstwem, wszyscy wiedzieli przecież, że kłamstwo jest lepsze od pustki.

* * *

Gdzieś z dołu dobiegały odgłosy zabawy. Samotny mężczyzna o ciemnych, lekko przyprószonych siwizną włosach nie zwracał jednak uwagi na śmiech kobiet, gwar rozmów i plusk pałacowej fontanny. W jakiś dziwny sposób nie pasował do miejsca w którym się znalazł. Stał tuż przy oknie, zapatrzony w mieniącą się złotem płaszczyznę. Morze piasku zdawało się ciągnąć w nieskończoność, choć przecież w którymś miejscu musiało ustępować śniegowi. Usiłował przebić wzrokiem niewidoczną barierę, wiedział jednak, że mu się to nie uda – jeśli nawet rzeczywiście istniała Granica, to skrywała ją przeźroczysta mgła. Kto wie, gdyby odnalazł inne okno… Potrząsnął głową. Tutaj wszystkie okna był takie same. Żadne z nich nie prowadziło na zewnątrz.
– Znudziło ci się nasze towarzystwo, Tiar?
Stojący przy oknie odwrócił się – szybko, sprężyście, bezszelestnie. W jego ruchach czaiła się groźba, nie zrobiła ona jednak najmniejszego wrażenia na człowieku, który znalazł się za jego plecami.
Tamten miał czarne jak węgiel włosy i śniadą cerę. Ubrany był w luźne, jedwabne szaty. Uśmiechał się, lecz w jego uśmiechu nie było nawet odrobiny radości. Nie było też w nim smutku ani groźby, tak jak w uśmiechu Tiara. Jedynie odległe, beznamiętne rozbawienie.
– Wiem, że Jej nic nie może zastąpić, ale cóż z tego? – powiedział życzliwie przybysz. – Zejdź ze mną, na dole czeka wiele kobiet. Któraż z nich nie pragnęłaby spędzić choć trochę czasu z ulubieńcem królowej?
– Powiedz, co sprawia, że jesteś taki odważny, Capr? – W głosie Tiara zabrzmiało sztuczne, nieszczere zdziwienie. – Zdaję sobie sprawę, że w tej chwili moje szanse wydają się niewielkie, ale… Skąd ta pewność, że nigdy nie będzie mi dana okazja, by cię zabić? Nie boisz się? Nie boisz się, spoglądając mi w oczy?
– Nie, mój stary przyjacielu. Tutaj nikt nikogo nie zabija. Wszystko, co ci pozostało to tylko to twoje zimne spojrzenie. Nienawiść? Nie uciekniesz stąd dzięki nienawiści. Zemsta? Też niewiele ci pomoże. To tylko kolejne namiętności, słabsze od tych, które może podarować królowa. Rozmyją się w ogniu Jej pieszczot. Pamiętaj, że to ona włada wszystkimi namiętnościami. Szukasz klucza, by wydostać się na zewnątrz? Wielu szukało. Ale to nie nienawiść jest kluczem. Nie ma żadnego klucza.
Tiar spoglądał na niego przez chwilę, nic nie mówiąc.
– Nie obrażaj się, wojowniku. – Capr ostrożnie położył rękę na ramieniu Tiara. Tamten wzdrygnął się, w jego oczach wciąż czaiła się obietnica śmierci.
– Czemu nie chcesz się pogodzić z tym, że jesteś jednym z nas? – ciągnął Capr. – Dlatego, że dotarłeś tu przypadkiem, a nie zostałeś przywieziony w jej saniach? Byli i inni przed tobą, którym się to udało.
– Wcale nie chciałem tutaj dotrzeć. Nie szukałem Pałacu – odrzekł z naciskiem Tiar.
– Tak wiem, wiem… Znam tę opowieść. Byłeś wojownikiem, wysłannikiem, posłem? Powierzono ci ważną misję do wypełnienia. Tak, boli cię, że tego nie pamiętasz? Tutaj nie można pamiętać takich rzeczy. Uciekając przed tymi, którzy cię ścigali, dotarłeś do miejsca, gdzie zacierały się granice światów…
– Nie chciałem tu dotrzeć.
– Chciałeś, chciałeś… – zarechotał Capr. – Jesteś strasznie zakłamany. Słowo daję, bardziej zakłamany niż my wszyscy razem wzięci. Chciałeś tu dotrzeć, inaczej nigdy by ci się to nie udało. Miałeś wybór. Mogłeś pozostać na zewnątrz, zakłuty grotami włóczni, rozszarpany kłami ścigających cię potworów. Mogłeś umrzeć z zimna. Zapomniałeś, ile mocy musiała poświęcić Ava, by cię uratować? Umierałeś, Tiar. A jednak wybrałeś życie. Mądry wybór, przyznaję. Czemu jednak wmawiasz sobie, że było inaczej?
– Po prostu uciekałem. Miałem pecha.
– Miałeś szczęście. Udzielono ci azylu, tak jak wielu przed tobą. I w końcu żaden z nich nie zechciał już odejść. Oaza to szczególne miejsce. Zbiega się tutaj wiele dziwnych dróg.
– Ja odejdę. Ja jestem inny. Jestem…
– Tak? – Capr pokręcił głową w geście życzliwego politowania. – Zaginionym księciem, władcą pozbawionym królestwa? Być może, ale to było kiedyś, zanim przekroczyłeś granice Oazy. Czy wiesz, dlaczego tego nie pamiętasz? Kimkolwiek byłeś, przestałeś nim być. Nigdy nim nie byłeś. Teraz to tylko twoja wyobraźnia. Liczy się to, co jest tutaj.
Tiar nie odpowiedział. Nienawiść w jego spojrzeniu osłabła, ustępując miejsca zniechęceniu.
– No! – uśmiechnął się szeroko Capr. – Widzę, że ci przeszło. Za to właśnie cię lubię. Wiesz, kiedy przestać. Chodź na dół, gdzie są wszyscy, jakoś wytrzymamy do Jej powrotu.
Tiar dał się wziąć za ramię i wyprowadzić. Gdy zagłębili się w ciemnym korytarzu, na jego twarzy znów pojawił się uśmiech.
– I tak cię kiedyś zabiję – szepnął.
Capr zarechotał, jak gdyby właśnie usłyszał dobry żart.
Wilczy uśmiech wciąż malował się na pogrążonej w mroku twarzy Tiara.

* * *

Mijały dni. Tygodnie, miesiące, lata? Tutaj nikt nie poszukiwał straconego czasu. Czas nie miał tutaj żadnego znaczenia. Pałac był wieczny, wieczne też były namiętności i uśmiech Królowej. Nie sposób było zauważyć w tym miejscu przemijania.
Jedynym, co przemijało, była tęsknota – za wszystkim tym, czego nawet tutaj nie można było odnaleźć. Tam, gdzie nie było tęsknoty, nie mogło być również bólu. Ich miejsce zajmowała obłaskawiona, bezpieczna pustka.
Któregoś dnia powróciły sanie Królowej Piasku.

Chłopak był wysoki, wyższy nawet od Tiara, miał wspaniałą blond czuprynę, regularne rysy twarzy i łagodne oczy. Nazywał się Kel. Rozglądał się wokół zachwyconym, radosnym spojrzeniem. Ava wypatrzyła go w jednym ze światów, gdzie ludzie wciąż poszukiwali cudów. Wyglądało na to, że Kel właśnie swój odnalazł. Już na pierwszy rzut oka można było w nim rozpoznać jednego z tych, którzy nigdy nie będą pragnęli opuścić Pałacu.
Wszyscy z radością przywitali powrót Królowej Piasku, ona zaś, posadziwszy nowego ulubieńca po swej prawej stronie, obserwowała ich z rozbawieniem i obdarzała spojrzeniami pełnymi obietnic. Czas nabrał nieco tempa, choć nadal nikt nie byłby w stanie dostrzec oznak przemijania.
Co wieczór obszerny hol, w którym odbywała się biesiada przybierał zupełnie inną postać, spełniając życzenia pani Pałacu. Tym razem miał kształt elipsy. Złoty tron Królowej znajdował się naprzeciwko szerokiego wejścia, którego strzegli ubrani na wschodnią modłę strażnicy. Środek sali był całkiem pusty, po jej bokach natomiast znajdowały się wysokie kolumny i miękkie sofy, na których spoczywali mężczyźni i kobiety, wszyscy odziani w piękne, lśniące szaty.
Tiar stał z prawej strony sali, w cieniu jednej z kolumn, trzymając w ręku puchar z winem. Wpatrywał się w wielki, złoty tron Królowej. Od niechcenia taksował wzrokiem radosną twarz jej nowego wybranka.
– Jesteś zazdrosny, co, Tiar? – usłyszał tuż przy swoim uchu głos Capra.
Nie odwrócił głowy. Wypił już dwa puchary i nie chciało mu się nawet obdarzać tamtego zimnym spojrzeniem. Nie wiedział, czemu pije aż tyle. Tutaj nie potrzeba było wina, by zapomnieć o wszystkim i oddać się namiętnościom.
– Czemu mnie tak nienawidzisz? – spytał obojętnie.
– Nie – odparł Capr. – To przecież ty mnie nienawidzisz. Nienawidzisz nas wszystkich. A najbardziej siebie samego. W wyobraźni widzę, jak znów chwytasz za broń. Gdybyś mógł, naprawdę byś mnie zabił. Może chcę się za to zemścić. Na zewnątrz byłeś kimś ważnym, albo przynajmniej tak ci się zdawało. Ja byłem nikim. Umiem rozpoznać takich jak ty. Zapewne nawet nie byłbym w stanie się do ciebie zbliżyć. Ale Pałac zatarł różnice. Są miejsca, które ukazują różnice między ludźmi i takie, które je zacierają. To na szczęście należy do tych ostatnich. Cieszę się, że spotkaliśmy się właśnie tutaj.
– Czego chcesz?
– Po prostu pogawędzić. Bawi mnie twoje towarzystwo. To, że mogę działać na nerwy komuś takiemu jak ty. A może jestem po prostu ciemną stroną twej duszy. – Capr zaśmiał się hałaśliwie. – Przyznaj się, nigdy nie brałeś pod uwagę takiej możliwości? Pewnie nawet nie przyszło ci to do głowy. Pałac Avy to dziwne miejsce, tutaj wszystko może się zdarzyć. Nie uwierzyłbyś, że ktoś taki jak Capr mógłby być twoim drugim ja, co?
Po raz pierwszy tego wieczora Tiar się uśmiechnął. Odwrócił się i spojrzał w oczy swego rozmówcy.
– Kto wie, Capr, może to właśnie była ta ostatnia kropla?
Tamten tylko pokręcił z rozbawieniem głową. Jakiś czas stali obok siebie w milczeniu.
– On jest młody i świeży – powiedział po chwili Capr, tym razem już poważniejszym tonem. – Życie nie zdołało go jeszcze naznaczyć. Ava lubi takich. Nie wiem, czemu ma do ciebie słabość. W tobie nie zostało już nic z młodości, chociaż zapewne jesteś najwyżej o dziesięć lat starszy od tego smarkacza. Założę się, że od urodzenia byłeś stary.
Tiar nic nie odrzekł.
– Nie przejmuj się. On w końcu jej się znudzi, tak jak znudzili się jej wszyscy, których kiedyś tutaj przywiozła. Wszyscy oprócz ciebie.
– Panie?
Przed nimi stał pałacowy strażnik w czerwonych, błyszczących szatach i wykonanym z tej samej materii turbanie. Spoglądał na Tiara martwo i beznamiętnie, jednak iluzja sprawiła, że w jego głosie dźwięczała nuta szacunku.
Gdybym zamknął oczy, mógłbym wręcz uwierzyć, że jest realny – pomyślał Tiar. Kto wie, może już wkrótce stanę się do niego podobny.
– Panie – powtórzył strażnik. – Królowa cię wzywa.
Capr mrugnął do niego porozumiewawczo. Tiar odstawił swój puchar i ruszył w ślad za strażnikiem.
Szli środkiem holu. Tiar czuł na sobie zazdrosny wzrok tych, którzy pragnęliby znaleźć się teraz na jego miejscu. Znów ze złością spostrzegł, że sprawiają mu one przyjemność.
Był taki sam jak oni.
Stanął przed tronem Królowej. Uśmiechnęła się, a jej oczy roziskrzyły się setkami obietnic. Obietnica dusznej namiętności. Obietnica bólu. Obietnica nienawiści. Obietnica rozkoszy. Obietnica nicości. Jeszcze przed chwilą był pewien, że uda mu się im oprzeć. On był przecież inny.
Pochylił głowę i uklęknął.
Był taki sam jak oni.
– Wstań, Tiar – powiedziała Ava. – Podejdź i zajmij swoje miejsce.
Posłusznie wykonał jej polecenie.
Królowa uśmiechnęła się do swego młodego towarzysza, który siedział obok niej na pozłacanym krześle. – Czy znasz Tiara, Kel?
Zdezorientowany chłopak pokręcił głową. Spoglądał na ciemnowłosego mężczyznę z wyraźnym niepokojem.
– Tiar zawsze stoi w cieniu mojego tronu, bez względu na to, kto zasiada obok mnie. Będzie tam stał, gdy twoje miejsce zajmie już ktoś inny – rozkoszowała się konsternacją chłopaka. – Jest w nim coś, co mnie intryguje.
Kel wybałuszył zlęknione oczy.
Królowa znowu przeniosła swój wzrok na Tiara.
– Patrz na niego uważnie chłopcze, to dziwny przypadek. Tam. skąd pochodzisz nazywają mnie Królową Śniegu. Czy sądzisz, że jestem zimna, Kel?
– Nie, pani! – zaprzeczył gwałtownie chłopak. – Nigdy bym tak nie powiedział.
– A więc spójrz na niego. To właśnie on jest prawdziwym księciem śniegu. Jest w nim lód, którego nawet mnie nie udało się do końca roztopić. W końcu tego dokonam i wtedy zapewne przestanie mnie już intrygować. On zdaje sobie z tego sprawę. Pewnie się dziwisz, Kel, czemu ciągle jest przy mnie?
Chłopak niezdarnie zaprzeczył.
– Widzisz, on sam przed sobą udaje, że jest teraz bardzo nieszczęśliwy. On myśli, że jest inny niż wszyscy. Że kiedyś był silny i czysty i czasami wciąż za tym tęskni. Wierzy, że znów jak feniks powstanie z popiołów i zdoła się ode mnie uwolnić. Że wreszcie wyruszy w dalszą drogę. Oczywiście to nieprawda. Nigdy mnie nie opuści. W głębi duszy wie, że może się ogrzać jedynie w ogniu moich namiętności. Wszystko inne na świecie jest zbyt słabe, by choć trochę roztopić jego lód i bardzo szybko by mu się znudziło. W gruncie rzeczy jest w nim więcej perwersji niż w takim na przykład Caprze, tyle tylko, że myślenie o tym czasem sprawia mu przykrość. Mam rację, przyjacielu?
Tiar spuścił wzrok.
Królowa z powrotem odwróciła się do Kela.

* * *

Przez sam środek bezkresnej, śnieżnej pustyni wędrowały dwie postacie. W oczywisty sposób nie pasowały do miejsca, w którym się znalazły – do tego miejsca nie pasowało nic, co żyło i się poruszało. Młoda dziewczyna o kasztanowych włosach i zielonych oczach drżała z zimna, na próżno usiłując otulić się szczelniej swym przykrótkim futrem. Nie miała czapki ani rękawiczek, sfatygowane buty już się rozlatywały. Jej policzki były zaczerwienione od mrozu, a spływające po nich łzy niemal od razu zamarzały. Odwracała twarz od ostrego, przeszywającego wiatru, który, bez względu na to, ile razy zmieniali kierunek, zawsze wiał z przodu, jak gdyby próbując zawrócić ich z drogi, i wtulała ją w bok wielkiego, białego renifera.
Nagle zwierzę zatrzymało się i obróciło łeb w jej stronę.
– To już tutaj – przemówił renifer.
Dziewczyna, nieco zdezorientowana, rozejrzała się wokół. Jak okiem sięgnąć, wszędzie rozciągała się nieskończona biała pustka.
– Jesteś pewien? – zapytała, z trudem łapiąc oddech. – Tutaj przecież niczego nie ma.
Renifer potrząsnął niespokojnie łbem.
– Tak. Jeśli przejdziesz jeszcze kilka kroków, znajdziesz się wśród piasków Oazy.
– To dobrze – powiedziała na pozór pogodnym tonem i skinęła głową. Widać było, że usiłuje dodać sobie w ten sposób odwagi. – To dobrze, mam już dość zimna.
– Lepiej się zastanów – chrząknął ren. – Wierz mi, piasek jest bardziej zdradliwy od śniegu. Łatwiej zagubić się pośród wiecznego lata niż wiecznej zimy. Ona dobrze o tym wie.
– Już się zastanowiłam.
Renifer jeszcze pochrząkiwał przez dłuższą chwilę, jakby nie wiedząc, co powiedzieć.
– Lubię cię, Gerai – rzekł w końcu. – Dam ci dobrą radę: zrezygnuj, póki możesz. Stamtąd nikt nie powrócił.
– Ja wrócę – powiedziała stanowczo dziewczyna. – Wrócę razem z nim.
Jeśli renifer może sprawiać wrażenie zamyślonego, ten tak właśnie w tym momencie wyglądał.
– Uwierzyłaś w baśnie, Gerai – stwierdził smutno. – O mówiących reniferach, Królowej Śniegu i miłości, która przezwycięży wszystko. Ale życie jest inne, moja droga. Nie daj się zwieść pozorom. Nic nie będzie takie jak sobie wymarzyłaś. Czy jesteś chociaż pewna, że rzeczywiście go kochasz?
Dziewczyna zawahała się.
– Tylko idąc tam, mogę się o tym przekonać – powiedziała wreszcie. – Nigdy bym sobie nie darowała, gdybym go tak zostawiła. Zawsze już myślałabym o nim. Nie mogłabym po prostu zapomnieć…
– A czy on naprawdę cię kocha?
Dziewczyna nie odpowiedziała.
– Uwierzyłaś w bajki – powtórzył z rezygnacją ren. – Chcesz odnaleźć miłość i pokonać Królową Śniegu. Cóż, jestem jedynie reniferem i nie wiem, jak to jest u ludzi, ale założę się, że między wami wcale nie było aż takiej wielkiej miłości. Inaczej nie musiałabyś za nim wędrować aż na koniec świata.
– Kel mnie kocha – rzekła z uporem Gerai, jakby starając się przekonać samą siebie.
– Wy, ludzie, jesteście dziwni – mruknął ren. – Gdybyście się rozstali w zwykły sposób, już za miesiąc byłoby po wszystkim. Ponieważ jednak twojego narzeczonego uwiodła Królowa Piasku, nie możesz się z tym pogodzić. W gruncie rzeczy cała ta sprawa była ci na rękę, teraz możesz upiększać to, co utraciłaś. Tak, uwielbiacie marzyć i wspominać, żyć utraconą miłością, która tak naprawdę wcale nie istniała. Chciałabyś przeżyć romantyczną historię i liczysz na szczęśliwe zakończenie. Jesteś naiwna, Gerai.
– Nie – szepnęła dziewczyna. W jej oczach zalśniły kolejne łzy, tym razem nie od mrozu.
Renifer westchnął ciężko i spojrzał na nią nieco skonsternowany.
– Przepraszam. Cóż, może nie mam racji i to jest właśnie miłość? Może niczego innego nie ma? Bardzo cię lubię i chcę ci tylko pomóc. Boję się o ciebie. Czemu tam idziesz?
– Ponieważ nie chcę patrzeć na kolejny smutny koniec.
– Życie jest smutne i ponure, Gerai.
– Nie. Nie mogę się z tym pogodzić. Życie nie może być aż tak smutne. Tak ponure. Nie dopuszczę do tego. Myślę… – Popatrzyła przed siebie, nie bacząc na uderzający w jej twarz wiatr. – Myślę, że ona jest zła. Czuję to. Nie można pozwolić, by zwyciężyła po raz kolejny.
– Nie rozumiesz, na co się porywasz, dziewczyno.
– Nie. Ale w jakiś dziwny sposób wiem, że mogę ją pokonać. Że tylko… kobieta może to uczynić – delikatnie pogładziła bok zwierzęcia – Żegnaj. Bez ciebie nigdy bym tu nie dotarła.
– Żegnaj, Gerai. – Ren pokiwał melancholijnie głową. – Żałuję, że nie mogę pójść z tobą.
Dziewczyna jeszcze raz spojrzała na swego towarzysza, potem westchnęła i ruszyła naprzód. Jej postać stopniowo rozmyła się i wkrótce zupełnie zniknęła reniferowi z oczu. Szkoda, że nie jesteś reniferem – pomyślał. W tobie jest coś pięknego, Gerai. Coś, czego nie ma nawet w Królowej Piasku.
Potrząsnął łbem, po czym odwrócił się i popędzany zimnym wiatrem pognał na południe.

* * *

Przyjęcie wciąż trwało. Było wieczne, tak jak wieczne było lato. Dekoracje zmieniały się, lecz w ferworze zabawy nikt zdawał się tego nie zauważać.
Tiar stał obok tronu Królowej, która pogrążona była w cichej rozmowie z Kelem. Choć wiedział, że prawie wszyscy wpatrują się właśnie w tę parę, on również czuł na sobie spojrzenia. Pajęczynę spojrzeń. Świdrowały go spoza otaczającej wszystko bezbarwnej mgły, której on sam nie mógł w żaden sposób przeniknąć. Wydawało mu się, że patrzą na niego ci, których pozostawił na zewnątrz oraz ci, których mógłby spotkać, których miał spotkać, gdyby sam tam pozostał. Ci, których zawiódł. Patrzyli na niego z wyrzutem, choć przecież wcale go nie znali.
Nie, to nie tak – myślał ogarnięty paniką. To wszystko wokół to tylko iluzja, dziwny sen, z którego kiedyś muszę się przebudzić. Kiedy stąd odejdę, nikt nie będzie pamiętał, czym się tutaj stałem. Nie będzie już poczucia winy. Nie jestem przecież odpowiedzialny za to, co dzieje się w moim śnie!
Wiedział jednak, że się myli.
Nie, to nie tak – powtarzał. Nie jestem niewolnikiem. Naprawdę jestem właśnie taki, jaki pozostałem tam, na zewnątrz.
Niepokojące przeczucie podpowiadało mu, że nie ma już żadnej innej prawdy oprócz tej, którą widzi wokół siebie.
Nie, to jakaś pomyłka. Ja jestem przecież z innej bajki…
Z każdą chwilą coraz mniej był tego pewien.
Ja jestem, jestem…
Niczego więcej nie był już w stanie sobie przypomnieć.
Królowa znów obróciła się ku niemu. W jej wzroku pojawiła się pieszczota.
– Tiar, przyjacielu, nie bądź smutny. Każ, by podano nam wina.
Wtedy stało się coś bardzo, bardzo dziwnego. Niespodziewanie, od drzwi powiał chłodny, przenikliwy wiatr. Zgasły wszystkie świece, lecz oczywiście ciemność nie nadeszła – tutaj światło nie zależało od blasku świec. Tiar dostrzegł jakiś ruch przy wejściu – w stronę tronu biegł jeden ze strażników. Pogrążeni w zabawie mieszkańcy Pałacu teraz przerwali ją i spoglądali na siebie w zdumieniu.
Po raz pierwszy czas w siedzibie Królowej Piasku zaczął przemijać.
Strażnik podbiegł do tronu, przyklęknął i gorączkowo zaczął coś szeptać do ucha swej władczyni. Na jego dotychczas doskonale obojętnej twarzy pojawiły się pierwsze oznaki paniki.
– To niemożliwe – przerwała mu zimno Królowa. Wszyscy, którzy ją usłyszeli, spojrzeli na nią ze zdziwieniem – nikt nie sądził, że jest zdolna do takiego chłodu.
Nikt oprócz Tiara.
– To niemożliwe, jak tutaj dotarła? Co z Granicą? Co z Barierami? Czemu nikt tego nie zauważył?! Docierają tutaj tylko ci, którzy mają tu dotrzeć!
Strażnik wzruszył bezradnie ramionami.
Tiar drgnął, znów rozbudziła się w nim czujność. Po głosie Królowej poczuł, że coś się zmieniło.
– Więc niech ją tu sprowadzą – rozkazała Ava.
Lecz w tym samym momencie drzwi holu otwarły się i stanęła w nich dziewczyna.
Była młoda, mniej więcej w wieku Kela. Miała zielone oczy i długie kasztanowe włosy, na których osiadły płatki śniegu. Jej twarz była zaczerwieniona, a zniszczone futro ociekało wodą – widać było, że nie zdążyła jeszcze całkiem odtajać. Przyniosła ze sobą chłód, który panował na zewnątrz i eskortujący ją strażnicy starali się trzymać od niej tak daleko, jak to tylko było możliwe. Kilka razy zakasłała – była wyraźnie zmęczona i wyziębiona. Wcale nie sprawiała groźnego wrażenia. Mimo to, gdy przechodziła, ci, którzy stali z brzegu, cofali się w głąb sali.
– Gerai!
Wszyscy zwrócili oczy na Kela.
– Znasz ją? – zapytała wyniośle Ava.
– T… tak – zająknął się chłopak. – Królowo to jest… była moja… moja narzeczona. Królowo, nie gniewaj się, ona… – jeszcze raz zająknął się i zamilkł, wpatrując się w Avę z przerażeniem.
Dziewczyna zatrzymała się na samym środku, jakieś trzydzieści kroków przed tronem Królowej. Choć wydawało się to niewiarygodne, na jej włosach wciąż jeszcze lśniły bajeczne płatki nieroztopionego śniegu. Czuć było od niej przyjemny, orzeźwiający chłód – chłód kogoś, kto przybywał z zewnątrz.
Gerai uniosła głowę i spojrzała w stronę złotego tronu. Kel siedział po prawej ręce Królowej, ubrany w fioletowe, piękne szaty. Uśmiechnęła się do niego, lecz w oczach chłopaka zobaczyła tylko strach i zaskoczenie. Poczuła, że coś boleśnie ściska ją w dołku.
Jej wzrok nagle spoczął na mężczyźnie, który stał w cieniu tronu. Jego szaty były proste i miały kolor stali. Spoglądał na nią z czujnym wyrazem twarzy. Przez Gerai przeszedł dreszcz.
Jest w nim lód – pomyślała. To morderca. Morderca Królowej Śniegu. Jeśli przegram, to on wykona wyrok.
Królowa patrzyła na nią z pogardliwym uśmiechem. Jej suknia wcale nie była śnieżnobiała, jak głosiły legendy. Miała barwę piasku.
Przez długą, długą chwilę mierzyły się wzrokiem. Wydawało się, że czas znów się zatrzyma, lecz tak się nie stało. Nic już nie mogło powstrzymać przemijania.
Wszyscy obecni w holu jak urzeczeni przyglądali się tej scenie. Patrzyli na dwie kobiety, pomiędzy którymi właśnie rozpoczęła się niezwykła walka.
Przez środek sali przetaczały się fale ciepła i chłodu. Niektórzy odnieśli wrażenie, że ciepło pochodzi od Królowej, a chłód od dziewczyny, innym zaś wydawało się, że jest dokładnie na odwrót. W rzeczywistości i ciepło i chłód pochodziły od nich obydwu. Lecz duszny podmuch wiecznego lata, jaki bił z oczu Królowej Piasku różnił się od ciepłego, promiennego uśmiechu Gerai tak samo, jak wysyłana przez nią fala niewidocznego, udającego żar, przenikającego do najgłębszych zakamarków serca chłodu różniła się od zimnej orzeźwiającej bryzy, którą rozsiewała wokół siebie dziewczyna.
Ogień i lód. Lód i ogień.
W pewnym momencie niewidzialna walka ustała. Królowa Piasku uniosła brwi i niespodziewanie się uśmiechnęła.
– Po co tu przybyłaś? – w jej głosie rozbrzmiewały tysiące obietnic. Zachwiana na moment moc powróciła.
– Przyszłam po mojego narzeczonego – odparła dziewczyna. – Oddaj mi go.
Królowa zaśmiała się głośno.
– Dlaczego miałabym to zrobić?
– Zaczarowałaś go, zamroziłaś jego serce, ale ja sprawię, że lód się roztopi. – Gerai wypowiedziała na głos dawno przemyślane i wyuczone kwestie.
Oczy Avy rozbłysły triumfem.
– A zatem spróbuj.
Gerai podeszła powoli do tronu i uklęknęła obok Kela. Spoglądał na nią kątem oka i kulił się na swoim miejscu, jakby udając, że wcale go tutaj nie ma.
– Kel – szepnęła dziewczyna. Delikatnie chwyciła go za rękę. Spodziewała się, że przeszyje ją chłód, ale myliła się. Bardzo, bardzo się myliła. Ręka Kela była ciepła.
– Po co tu przyszłaś? – jęknął chłopak. – Wszystko zepsułaś. Byłem tutaj szczęśliwy. Teraz Ava na pewno mnie odprawi!
– Kel – powiedziała drżącym głosem Gerai. – Nie poznajesz mnie? To ja…
– Oczywiście, że cię poznaję – żachnął się. – Czemu tu przyszłaś? To, co było między nami, minęło. Ona daje mi znacznie więcej – jego oczy zaszły dziwną mgłą.
– Zapewne chcesz go pocałować? – zaproponowała Królowa. – Spróbuj, może w ten sposób ci się uda. Zrób to, Kel – powiedziała, widząc, że chłopak znów zerka na nią zdezorientowany. – Zrób to.
Wahając się, wyczuwając jakiś podstęp, Gerai nachyliła się ku siedzącemu na pozłacanym krześle Kelowi i złożyła usta do pocałunku.
W chwili gdy poczuła na swoich wargach jego usta, zrozumiała, że coś nieodwołalnie się zmieniło. Kiedyś pocałunek Kela był jedynie pocałunkiem. Teraz stał się czymś więcej – obietnicą nieokiełznanych namiętności, obietnicą nieznanych rozkoszy. Obietnicą wiecznego lata.
Wchłaniał ją i roztapiał, sprawiał, że zapominała o sobie. Zapominała, po co tutaj przybyła.
Wtem dostrzegła obok siebie jakiś ruch i poczuła na swym policzku niezwykły, przeżerający serce pocałunek, przy którym wszystko inne wydawało się jedynie cieniem. Pocałunek Królowej Piasku.
Oderwała się od warg Kela i cofnęła. Jej przestraszony wzrok napotkał zwycięskie spojrzenie Avy.
– Popełniłaś błąd. Uwierzyłaś w niewłaściwą baśń. Baśnie są odbiciem waszych złudzeń i tęsknot, a nie drogowskazem. Już wiesz, co się stało? Sądziłaś, że zaczarowałam twojego narzeczonego, że zamroziłam jego serce. To nieprawda. Ja tylko otworzyłam mu oczy. Twoja miłość mogłaby być tylko cieniem namiętności, które ja jestem w stanie stworzyć. To Kel sam dokonał wyboru.
– Nie – szeptała Gerai, cofając się. – Miłość to coś innego. – W oczach dziewczyny pojawiły się łzy. Płatki śniegu na jej włosach stopniały.
– To ja jestem Królową Namiętności – odrzekła z zadowoleniem Ava. – Nie płacz. Wciąż możesz mieć Kela. Ulepszę go i oddam ci, gdy mi się trochę znudzi. Teraz pozostaniesz już wśród nas. Zobaczysz, to dużo ciekawsze i przyjemniejsze niż życie, jakie pędziłabyś wraz z nim w waszym zapomnianym przez wszystkich mieście.
– Nie. – Dziewczyna cofała się ku drzwiom. Łzy spływały jej po policzkach.
– Capr! – zawołała Królowa. W jej głosie zabrzmiała nuta okrucieństwa.
– Tak, moja władczyni? – Obok tronu wyrosła nagle postać przystojnego mężczyzny o czarnych włosach i śniadej cerze.
– Zajmiesz się Gerai. Nauczysz ją życia w Pałacu. Gerai, to jest Capr. Od dzisiaj będzie twoim przewodnikiem.
Dziewczyna z przerażeniem spojrzała na twarz śniadego mężczyzny, który wpatrywał się w nią z zimnym pożądaniem.
– Kel! – krzyknęła. – Kel, błagam!
– To dla ciebie najlepsze – powiedział powoli chłopak. – Nadal będziemy mogli być razem. Zobaczysz, spodoba ci się tutaj.
– Kel – jęknęła bezsilnie.
Chłopak odwrócił wzrok.
– Nie! – zapłakała. – To nie może się przecież zakończyć w ten sposób. Musi być coś jeszcze!
Odwróciła się i zatoczyła w stronę drzwi.
Królowa pstryknęła lekko palcami.
Powietrze przed Gerai zafalowało. Dziewczyna zatrzymała się w pół kroku. Na środku holu otworzyło się Przejście. Za nim rozciągała się płaszczyzna martwego, spalonego słońcem stepu. A pośród niej poruszało się coś, co wydawało się zbyt koszmarne, by istnieć naprawdę.
– Dur-Ga, diabły pustyni. Nie są do końca realne, jedynie na tyle, żeby cię zabić – oznajmiła beznamiętnie Królowa Piasku. Wszyscy obecni na sali odsunęli się od Przejścia jak tylko mogli najdalej. Gerai również cofnęła się o krok.
– Nie bój się – ciągnęła rozbawiona Ava. – To Przejście zostało stworzone tak, że nie mogą się tutaj przedostać. Nawet cię nie widzą. Tylko ty możesz wyjść do nich.
Gerai popatrzyła na nią z niedowierzaniem.
– Tak – ciągnęła Królowa Piasku. – Oto twój wybór. Możesz zostać tutaj i stać się jednym z moich gości. Ale możesz też odejść właśnie tam. Wystaw swą wiarę w miłość na próbę. Jeśli Kel rzuci ci się na ratunek i ruszy w ślad za tobą, zlikwiduję tę iluzję, ściągnę was tu z powrotem i pozwolę ci go zabrać. Czy wierzysz w swoją miłość na tyle, by wejść pomiędzy potwory?
– Nie wierzę… ci – zawahała się dziewczyna.
– Nie wierzysz, czy się boisz?
Gerai wciągnęła głęboko powietrze. Jeszcze raz spojrzała na twarz Kela. I wtedy utraciła resztę nadziei.
– Nie rób tego! – zawołał z napięciem młody mężczyzna. – Nie bądź głupia. Tutaj jest wspaniale, spodoba ci się…
Królowa roześmiała się. Jej śmiech wypełnił cały Pałac.
– To nie może się tak skończyć – w głosie Gerai gniew mieszał się ze smutkiem. Nie potrafiąc wytłumaczyć, czemu to robi, rzuciła się do przodu, byle uciec, uciec jak najdalej od śmiechu Królowej Piasku…
…i nagle znalazła się pośród spalonej słońcem pustyni, na dnie wypełnionej kamieniami niecki. Odrażające chropowate kształty zaczęły się do niej zbliżać. Skuliła się i zamknęła powieki, jakby licząc na to, że w ten sposób koszmar sam zniknie.
Usłyszała cichy szelest i otworzyła oczy. Wysoka postać zagrodziła drogę zbliżającym się stworom. W ręku trzymała krótką włócznię. Nagle odwróciła się w jej stronę i Gerai rozpoznała w niej mężczyznę, który wcześniej stał obok tronu Królowej. Uśmiechnął się do niej swym lodowatym uśmiechem, w którym odmalowała się absolutna pewność siebie.
– Długo czekałem na tę chwilę – powiedział.

* * *

Dziewczyna rzuciła się do przodu i zniknęła po drugiej stronie Przejścia. Królowa pokręciła głowę z niedowierzaniem. Kel skamieniał na swoim pozłacanym krześle.
Wszyscy z przerażeniem obserwowali środek sali. Ava wyprostowała się i popatrzyła wokół. Nagle odniosła wrażenie, że na niektórych twarzach dostrzega wahanie.
– Czy nie jesteś zbyt okrutna, Królowo? – zapytał wciąż stojący u stóp tronu Capr. Zaskoczyło ją to, ale tylko trochę – widziała, jakim wzrokiem pożerał wcześniej Gerai. Kątem oka dostrzegła, że Kel także spogląda na nią z nadzieją.
– Avo – powiedział chłopak. – Czy…
– Dość! – krzyknęła. Zignorowała Kela i obrzuciła Capra ostrym spojrzeniem. Ten cofnął się przestraszony.
– Nawet ty? – zapytała drwiąco. – Nawet ty znalazłeś się pod jej urokiem? Cóż takiego jest w tej dziewczynie? – Wstała i popatrzyła gniewnie na obecnych na sali mężczyzn. – To nieważne – uspokoiła się i z powrotem opadła na swój tron. – I tak cały czas pozostajecie w mojej mocy. Który z was zaryzykuje dla niej utratę wiecznego lata? Obietnicę nieprzemijającej namiętności? Bezpieczną przystań Pałacu? Kto skoczy na spotkanie śmierci? Kto odważy mi się sprzeciwić? Spójrzcie na paszcze tych potworów. Oto prawdziwa nicość! Kto stanie naprzeciwko nicości? Nikt? A więc nie ważcie się wtrącać do moich wyroków!
Wszyscy spuścili głowy.
Nastąpiła cisza. Cisza wypełniona triumfem Królowej Piasku. Lecz nie tylko jej triumfem.
Wiedziona nieoczekiwanym przeczuciem, Ava odwróciła się.
Zimny triumf w oczach Tiara dorównywał jej własnemu.
– Nie powinnaś była tego robić – powiedział, uśmiechając się lodowato. – Odwracać się do mnie plecami. Jak mogłaś być tak nierozważna? – Pokręcił głową w geście niedowierzania.
Na pozór powoli, z kocią gracją, ruszył do przodu. Wyszarpnął włócznię jednemu z osłupiałych strażników – oni nigdy nie byli zagrożeniem. Przez moment ważył ją w dłoni – w jego rękach przestała być iluzją, niespodziewanie stała się prawdziwą bronią. Nie zwalniając, szybko potoczył spojrzeniem wokół – Capr zdążył już gdzieś zniknąć. Może w ogóle nie istniał? Lub też rzeczywiście był tylko jego alter ego? Tak czy inaczej, nie miało to już teraz znaczenia.
Nie śpieszył się bardziej niż było to konieczne, choć serce biło coraz szybciej. Wiedział już, że zdąży. Nie mogło być inaczej. Ta chwila, bardziej niż cokolwiek innego w całym Wszechświecie była wyłącznie jego własnością.
Nabrał lekkiego rozpędu i skoczył.
Tak długo. Tak strasznie długo – pomyślał, spadając w sam środek kamienistej kotliny.
Stanął pewnie na nogach, i – ignorując zbliżające się upiorne sylwetki – obrócił się ku Gerai. Dziewczyna podniosła głowę i obdarzyła go pytającym spojrzeniem swych zielonych oczu. Była piękna. Stokroć piękniejsza od Królowej Piasku. Miała w sobie coś, czego tamta mieć nie mogła.
– Długo czekałem na tę chwilę. – Stanął naprzeciwko potężnych, pokrytych zrogowaciałą skórą potworów. Wyciągnął przed siebie włócznię. Nie czuł strachu. Nie w tym jednym, jedynym momencie. Tylko lekkość i niesamowitą, niemożliwą do opisania pewność. Uśmiechnął się złośliwie w stronę nadchodzących bestii. „No spróbujcie. Czyż nie wiecie, kim jestem?” – zdawał się mówić jego uśmiech.
Jeśli nawet on sam tego nie wiedział, to one w jakiś sposób rozpoznały jego. Cicho warcząc, cofnęły się poza krawędź kotliny i zniknęły im z oczu.
Znów obrócił się do dziewczyny. Stanął przed nią, po czym przyklęknął na jedno kolano. Uniósł głowę i spojrzał jej głęboko w oczy.
Stało się coś niezwykłego, coś na co nigdy nie liczył, w co nigdy by nie uwierzył. Znów był sobą. A może był sobą po raz pierwszy w życiu?
Gerai ze zdziwieniem wpatrywała się w twarz klęczącego przed nią mężczyzny. Z początku nie wiedziała, co się dzieje. Potem nagle przez jej twarz przebiegł skurcz, dopadło ją bolesne olśnienie.
– Nie sądziłam, że to stanie się właśnie w taki sposób – powiedziała.
Uśmiechnął się, a Gerai zobaczyła wyraźnie to, co skrywała gruba warstwa lodu.
To była dziwna chwila, z tych które zdarzają się bardzo rzadko. Z tych, które nie zdarzają się nigdy.
A jednak wszystko ustąpiło miejsca przed tym nagłym zrozumieniem. Nie było słów, uśmiechów, spojrzeń, tylko zrozumienie. Zrozumienie było wszystkim.
To była niezwykła chwila. Krótki moment prawdy wśród morza codziennych złudzeń. Przypadek. Przeznaczenie. Kolorowa ułuda wśród oceanu monotonnej prawdy.
Gerai nieśmiało dotknęła ręki Tiara i podniosła go z klęczek.
– Co się teraz stanie? – zapytała.
– Odejdziemy stąd. Znajdę przejście na zewnątrz. – W oczach mężczyzny błyszczało wyzwanie.
Gdzieś w oddali dobiegł ich cichy szum.
Rzeczywistość zawirowała.
Znów stali pośrodku wielkiego holu w Pałacu Królowej Piasku.

* * *

Królowa Piasku poznała mądrości wszystkich światów. Poznała najciemniejsze zakamarki ludzkiego umysłu. Wiedziała, jak powstają namiętności i umiała nimi władać. Wiedziała, kiedy źródłem uczucia jest niespełnienie, a kiedy są nim nieuświadomione lęki. Wiedziała, kiedy u ich podstaw leży biologia, kiedy chemia, a kiedy historia czy geografia. Wierzyła, iż poznała wszystko, co dawało władzę nad ludzkimi sercami.
A jednak, pomyliła się. Było coś jeszcze.
Coś, czego nie potrafiła zrozumieć.
Coś, czego nie potrafiła zrozumieć większość ludzi we wszystkich istniejących światach.

* * *

Spojrzenie Królowej było twarde jak stal, ale Tiar zobaczył w nim również niepokój.
– Stań obok mnie – rozkazała.
Tiar wyszczerzył zęby w wilczym uśmiechu.
– Chodź do mnie – powtórzyła Ava. – To było twoje wyzwanie. Podjąłeś je, bo zbyt wiele było w tobie chłodu, ale teraz musisz powrócić. Ta dziewczyna nie ma nic do zaofiarowania w porównaniu ze mną. Nawet on to zrozumiał! – wskazała na pobladłego Kela.
– Nie – odrzekł Tiar. – Pomyliłaś się. Nie jestem taki jak myślisz. Nigdy nie byłem. Żegnaj. Powiedz Caprowi, że zabiję go innym razem.
Odwrócił się i ruszył ku drzwiom, w prawej dłoni trzymając włócznię, w lewej zaś zziębniętą dłoń Gerai. Strażnicy pałacu ustępowali im z drogi.
Szli w stronę wyjścia z holu, odprowadzani dziesiątkami spojrzeń – zdziwieniem, lękiem, nadzieją, niezrozumieniem.
Drzwi holu otwarły się i zamknęły w ślad za nimi.
Królowa wstała z tronu. Jej oblicze wykrzywiała wściekłość.
Skoncentrowała cała swą moc. Ci którzy ją widzieli, padali ze strachu na twarz.
– Abukan! – zawołała.
Na wprost niej pojawił się nieokreślony, wirujący, rozsypujący się kształt piaskowego dżinna, będącego ucieleśnieniem mocy Pałacu.
– Nie mogę pozwolić im odejść – powiedziała Królowa. – Nikt nie będzie drwił z mojej potęgi!
– Oni są już poza jej zasięgiem – odrzekł dżinn. – Nie możesz pokonać uczucia, które ich łączy, lecz jeśli tego nie uczynisz, twoja władza zostanie zakwestionowana – oznajmił beztrosko. – By tak się nie stało, musisz ich rozdzielić. Przynajmniej jedno z nich musi tutaj powrócić.
– Nie! – pokręciła głową Ava. – Nim dotrą do granic Pałacu, udowodnię, że są w błędzie.
Wrócisz do mnie, Tiar. Nigdy nie pozwolę ci odejść.
Królowa postąpiła krok do przodu i zniknęła pośród wirującego piasku.

* * *

Szli w stronę wyjścia, które znajdowało się gdzieś przed nimi. Wciąż skrywała je gruba warstwa bezbarwnej mgły. Pałac nie poddawał się łatwo, ale oni wiedzieli, że prędzej czy później zdołają je odnaleźć. Tiar odrzucił włócznię – nie była mu już potrzebna.
Czuł na swej ręce dotyk dłoni Gerai, i sprawiał mu on przyjemność, lecz teraz nie potrzebował już nawet i tego. Nie potrzebował uśmiechów, spojrzeń ani słów. Wystarczyło samo niewidzialne poczucie jej obecności. Nie musiał jej widzieć ani dotykać. Wiedział, że jest obok niego, że istnieje. Jej obecność promieniowała ciepłem, była bardziej realna niż jakakolwiek inna rzecz na świecie. Była pieszczotą – stokroć silniejszą od wszystkiego, co mogła zaofiarować Królowa. Docierała o wiele głębiej.
Miłość to po prostu poczucie obecności.
Niespodziewanie dokładnie na wprost nich z mgły wynurzyła się Brama.
W tym samym momencie ogarnął ich wir piasku.

* * *

Tiar przetarł oczy, strzepując z nich ostre ziarenka. Pierwszą rzeczą, z jakiej zdał sobie sprawę było to, że utracił wszechogarniające poczucie obecności Gerai.
Utracił wszystko.
Rozejrzał się wokół. Był wieczór. Stał na pustym, pokrytym drzewami wzgórzu, w dole paliły się światła jakiegoś miasta. Wydostał się na zewnątrz. Lub też Pałac stworzył dla niego którąś ze swoich iluzji.
Gdzie była Gerai?
– Musiałam was rozdzielić. Nie mogłam pozwolić, by moja moc została zdruzgotana.
Odwrócił się. Ava stała tuż za nim, uśmiechała się zimno i obojętnie. W jej spojrzeniu nie było już żadnych obietnic.
– Znudziłeś mi się, Tiar. Już cię nie potrzebuję. Mogłam cię zatrzymać, ale po prostu zesłałam was do dwóch różnych światów. Nigdy się nie spotkacie. To wystarczy.
Targnął nim nagły niepokój, że Królowa Piasku mówi prawdę.
– Kłamiesz! – powiedział z wysiłkiem. – To nie jest prawdziwy świat. Nie wypuściłabyś nas na zewnątrz. To tylko twoja kolejna iluzja.
Ava parsknęła pogardliwym śmiechem.
– Powiedziałam już, że cię nie potrzebuję. Nie będę o ciebie walczyć. Tak trudno ci się z tym pogodzić? Idź, dokąd chcesz. Znudziło ci się wieczne lato mojego Pałacu? Zatem zaznaj goryczy przemijania.
– Kłamiesz – powtórzył Tiar. – To tylko pułapka.
– Czyżby? – W oczach Królowej Piasku pojawiła się kpina. – A jeśli nawet to istotnie jedynie iluzja, sądzisz, że przemijanie będzie przez to mniej bolesne? Że zdołasz mu się oprzeć? Gerai to tylko złudzenie. To tylko tamten jeden moment. Chcesz go przeciwstawić wieczności? Powodzenia, Tiar.
– To twoja pułapka – powiedział z przekonaniem.
– Być może, ale czy będziesz tego pewien również za godzinę? Za tydzień? Za dziesięć lat? Żegnaj, więcej się już nie spotkamy. Rozchmurz się, całe życie przed tobą.
Sylwetka Avy zamigotała, zniknęła pośród wirującego piasku.
Został sam.
Minęła sekunda, potem następna. Nic się nie stało. Iluzja nie zniknęła, czas płynął nieprzerwanie.
Całe życie przed tobą, Tiar.
Życie bez Gerai.
Rozpoczęło się przemijanie.
W końcu ruszył w dół, ku światłom miasta. Nie mógł przecież czekać w tym miejscu w nieskończoność.
To tylko iluzja – pomyślał. Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Tego właśnie chce Królowa Piasku. Muszę jedynie pamiętać o Gerai, pozostać sobą.
Zszedł do miasta. Było późno, ale udało mu się znaleźć nocleg. W kieszeni jego ubrania były pieniądze. Ava dała mu nową pamięć i wiedzę, dała mu nowe imię. Dała mu wszystko, co było potrzebne, aby przetrwać. Aby na powrót ułożyć sobie życie.
Wszystko oprócz Gerai.
Mijały godziny. Mijały dni. Wciąż czekał, lecz nic się nie zmieniało. Z każdą godziną, z każdym dniem, był coraz mniej pewien, że to, co go teraz otacza, jest jedynie złudą, stworzoną przez Pałac Królowej Piasku. Poczucie obecności Gerai, które kiedyś wydawało się wszystkim, teraz powoli stawało się wyblakłym, niewyraźnym wspomnieniem.
Przemijanie.
Przed tobą całe życie, Tiar. Nie zmarnuj go.
Mijały dni, mijały tygodnie. Nadal nic się nie zmieniało. Jeżeli nawet to, co go teraz otaczało było złudzeniem, było też jedyną rzeczywistością, jaka mu pozostała. Wszystkim, na co mógł liczyć.
Mijały tygodnie, mijały miesiące. Chcąc nie chcąc, stawał się częścią świata, w którym się znalazł. Musiał jeść i pić. Musiał pracować. Poznawał coraz to nowych ludzi. Czy byli tylko snem? A jeśli nawet, przecież tak czy inaczej, inni ludzie zawsze są dla nas jedynie snem.
Przemijanie.
Wciąż pamiętał o Gerai. Ava nie mogła zabrać mu pamięci, ale czy wspomnienie mogło walczyć z wiecznością? Czasem przyłapywał się na tym, że tęskni za Pałacem Królowej Piasku, za wiecznym latem. Tam nie było przemijania. Tam wciąż mógł jeszcze wierzyć, że coś się w końcu wydarzy. Tam można było czekać. Tam można było czekać w nieskończoność. Tam czekanie nie sprawiało aż takiego bólu.
Przemijanie.
– Nie zmarnuj swego życia, Tiar. Nie czekaj na coś, co nigdy się nie zdarzy.
Mijały miesiące, mijały lata. Na swej drodze spotykał również kobiety. Niektóre pociągała jego inność i błysk lodu w oczach. Wiedział, że mogły go pokochać. Inne miały w sobie ciepło, które choć na moment mogło ukoić ból.
Jednak on patrzył na nie obojętnie. Pamiętał niezwykłe uczucie obecności Gerai. Samo wspomnienie było silniejsze od pieszczot wszystkich innych kobiet.
Przemijanie.
Jego życie. Czy miał je marnować w imię jednej, dziwnej chwili, której już nawet dobrze nie pamiętał? Czy nie powinien wykorzystać czasu, jaki mu jeszcze pozostał? A jeśli to wszystko wcale nie było iluzją, nie było próbą? Jeśli Ava nie kłamała? Jeśli teraz śmiała się z niego szyderczo, widząc, że oszukał sam siebie? Może właśnie na tym polegał jej podstęp?
Przemijanie.
Z każdym rokiem czas nabierał tempa, tak jak się to zwykle dzieje w każdym ze światów. Tiar zaczął się starzeć. Miał w sobie coraz mniej energii. Kobiety spoglądały na niego coraz rzadziej, lecz niektóre wciąż jeszcze fascynował chłód w jego oczach. Czy nie powinien wybrać życia, póki nie było jeszcze za późno? Wciąż jeszcze mógł cieszyć się tym, co mu pozostało. Osiągnąć przynajmniej namiastkę miłości, namiastkę szczęścia. Znaleźć radość w tym, w czym znajdowali ją inni.
Całe życie przed tobą, Tiar.
Ale on, na przekór swemu lękowi, na przekór zdrowemu rozsądkowi, wciąż był wierny wspomnieniu o Gerai.
Przemijanie.
Pewnego dnia zdał sobie sprawę, że ma przed sobą bardzo niewiele czasu. Niepokój narastał. Już dawno przestał wierzyć, że świat w którym się znalazł, jest jedynie iluzją. Wciąż kurczowo trzymał się swojej samotności. Nie chciał zrezygnować ze snu o przemarzniętej dziewczynie w zniszczonym futrze. Dziewczynie o kasztanowych włosach i zielonych oczach, piękniejszej od Królowej Piasku. Czy rzeczywiście ją kiedykolwiek spotkał, czy też tylko ją sobie wymyślił, by koiła ból starości? I kim była Królowa Piasku?
Przemijanie.
Czuł, że pozostały mu już tylko miesiące i tygodnie. Bardzo niewiele czasu, by przyznać się do błędu.
– Zmarnowałeś swoje życie, Tiar. Zaprzepaściłeś swoją szansę na szczęście. Świadomie wybrałeś pustkę.
Pozostały mu już tylko dni i godziny. Umierał. Bał się.
Jakaś uporczywa, powracająca myśl mówiła mu, że jeśli teraz przyzna się do błędu, jeśli odrzuci złudzenia, będzie mu dana jeszcze jedna szansa.
Nie pamiętał już wiele z tego, co wydarzyło się zanim przybył do miasta. Nie pamiętał Królowej Piasku, Oazy i swych snów o wolności. Tęsknoty za tym, co było jeszcze wcześniej, nim królowa ocaliła go od śmierci i udzieliła azylu w murach swego Pałacu. Wszystko to wydawało się snem. Pamiętał tylko niewyraźny obraz płatków śniegu na kasztanowych włosach dziewczyny… Czy ona też była tylko snem?
A jednak był jej wierny.
Przemijanie.
Pozostały mu tylko minuty. Leżał w jakimś przytułku, w zapomnieniu i samotności. Słyszał w swym umyśle głos, który z każdą chwilą stawał się coraz bardziej uporczywy.
– Zmarnowałeś swoje życie. Tęsknota zaprowadziła cię na skraj nicości. Spójrz, masz jeszcze jedną szansę. Wszystko jeszcze można odwrócić. Nie bądź głupcem, Tiar.
Przemijanie
– To ostatnie sekundy. Za moment odejdziesz w wieczną pustkę i nie będzie już niczego – głos w jego umyśle krzyczał, nie udając już, że należy do niego. Skąd znał ten zimny, nieznający sprzeciwu ton? – Tiar! Tam będzie tylko pustka, Tiar!
Nagłe przypomnienie. Poczucie czyjejś obecności, ważniejsze niż wszystko inne na świecie.
Ona miała na imię… – pomyślał z wysiłkiem. Miała na imię Gerai.
Głos w jego umyśle zamilkł.
Czas dobiegł końca.

* * *

Niespodziewanie tuż przed nimi pojawiła się brama.
Pierwszą rzeczą z jakiej zdał sobie sprawę, było to, że znów czuje obok siebie obecność Gerai.
A potem poczuł również jej ręce zarzucone na szyję, jej usta.
Choć wydawało się to niemożliwe, w tym momencie w nim również nie było już lodu. Trochę wstydził się tej chwili, ale nie potrafił się przed nią obronić.
Wiedział już, że rozpozna każdą kolejną iluzję, każdy kolejny podstęp Królowej Piasku.
Spojrzał w oczy Gerai i zrozumiał, że i ona czuje to samo.
– Chodźmy – powiedziała z uśmiechem.
Brama przepuściła ich i wyszli z Pałacu.

* * *

– To niemożliwe! – zawołała Ava.
– Cóż… – stwierdził dżinn.
– Przecież jedna chwila nie może pokonać przemijania! Nikt nie jest aż tak silny…
– A jednak oni przeszli również i tę próbę. Nie zdołałaś ich zatrzymać siłą swoich namiętności ani swymi iluzjami. To bardzo dziwne, ale zdaje się, że właśnie udowodniłaś, Królowo, że są rzeczy silniejsze niż strach przed pustką. Silniejsze od życia i silniejsze od śmierci.
– To niemożliwe! Nie mogę dopuścić, żeby wygrali. Moja moc obróci się w nicość!
Piaskowy dżinn zrobił gest, który przy odrobinie dobrej woli można by zinterpretować jako wzruszenie ramionami.
– Przegrałaś, a oni już wkrótce wydostaną się z Oazy.
– Nie – uśmiechnęła się Królowa Piasku. – Już wiem, jak ich rozłączyć.
Dżinn mruknął coś niezrozumiałego i posłusznie zawirował wokół Avy.

* * *

Szli poprzez morze piasku, które wydawało się ciągnąć w nieskończoność, ale wiedzieli już, że razem zdołają odnaleźć wyjście z Oazy. Byli silni, silniejsi niż kiedykolwiek przedtem. Silniejsi z każdym kolejnym krokiem.
Tiar skrzywił się, gdy wir pojawił się przed nimi po raz drugi.

* * *

Gerai znów zniknęła, ale ból nie był tak dotkliwy jak poprzednio. Z zaskoczeniem stwierdził, że teraz czuje również jakąś dziwną, dawno zapomnianą radość. Po chwili zrozumiał. W jego twarz uderzały podmuchy lodowatego wiatru, za którym tak bardzo tęsknił w pałacu Królowej Piasku.
– Przepraszam cię.
Odwrócił się. Tuż obok stała Ava. Na jej twarzy malowała się powaga.
– Przepraszam – powtórzyła. – Nie doceniłam cię. Zapomniałam kim jesteś, Tiar. Nie powinnam była liczyć na to, że pokonam cię iluzjami.
Spoglądał na nią uważnie, ale nie był w stanie dostrzec w jej oczach żadnego podstępu.
– Do czego zmierzasz? – zapytał.
– Chcę zaproponować ci układ. Muszę was rozdzielić, inaczej stracę swą moc i władzę. Takie są zasady. Chciałam tego dokonać siłą, lecz zrozumiałam, że mi się to nie uda. Nie doceniłam cię, Tiar.
Mężczyzna uśmiechnął się szyderczo. W jego spojrzeniu znów błysnął cień dawnego lodu.
– Nie doceniłaś nas. Kolejna sztuczka?
– Nie, teraz jedynie pragnę cię przekonać.
Tiar parsknął śmiechem.
– Chciałam cię zatrzymać i to był mój błąd – ciągnęła Królowa Piasku, niezrażona. – Marzyłeś o tym, by się uwolnić i oto dokonałeś tego. Możesz być z siebie dumny. Nie licz jednak, że zdobędziesz to, co nigdy nie było twoim przeznaczeniem. Nie próbuj uwierzyć w miłość.
Uśmiech Tiara stał się jeszcze zimniejszy.
– Właśnie o to chodzi – rzekła Ava. – Twój lód. Nie zdołał go roztopić mój Pałac, nie uda się to również Gerai. Pamiętasz, co kiedyś powiedziałam? To ty jesteś prawdziwym księciem śniegu. Wcześniej czy później lód powróci.
– Jestem sobą – odparł powoli Tiar. – Ona kocha mnie również dla mojego lodu.
– Zniszczysz ją, książę śniegu. Jesteś wojownikiem, wędrowcem. Nie pamiętasz już, jak się znalazłeś w mojej Oazie? Euforia waszego zwycięstwa wkrótce przeminie. Poczujesz dawny zew. Nie jesteś stworzony do miłości, nie łudź się. Wasze wspólne życie szybko ci się znudzi. Znów dopadnie cię tęsknota za tym, co jest twoim prawdziwym przeznaczeniem – za lodem i walką. Tylko że wtedy nie będziesz już mógł do tego powrócić.
– Co masz na myśli, Avo? – Mężczyzna przestał się uśmiechać, a jego twarz stężała w oczekiwaniu.
Królowa wykonała dłonią nieznaczny gest.
Tiar spoglądał na siebie z niedowierzaniem.
– Tak, nie mylisz się. To twoja zbroja, poznajesz? Twój płaszcz. Twój miecz i twoja włócznia.
Mężczyzna wyciągnął ostrze z pochwy i przejechał po nim palcami. Na jego obliczu pojawił się dziwny wyraz. Chwycił za drzewce włóczni – jego włóczni, prawdziwej, nie takiej jakie nosili pałacowi strażnicy.
– Tak, to jest to, co kochasz naprawdę, za czym przez cały czas tęskniłeś. To ty. Przypominasz sobie?
– Zabrałaś mi pamięć – wyszeptał z wysiłkiem.
– Nie przesadzaj. Sam ją sobie zabrałeś, tak jak wszyscy mieszkańcy mojego Pałacu. Sam pragnąłeś zapomnieć o tym, kim byłeś, o tym, kim mogłeś się stać, by móc spokojnie nurzać się w ofiarowanych przeze mnie rozkoszach.
Tiar zacisnął mocno dłonie na rękojeści miecza i spojrzał na Avę.
Królowa cofnęła się.
– Tak, wiem, że to się już skończyło. Czy teraz przypomniałeś sobie kim byłeś? Zaginionym księciem? Niezłomnym gwardzistą śpieszącym z odsieczą? Władcą pragnącym odzyskać utracone, pustoszone przez wrogów królestwo? Wysłannikiem, w którego ręce złożono najważniejszą z misji? Wodzem, prowadzącym swych ludzi w samą czeluść zła, tam, gdzie nie odważyłby się pójść nikt inny? Możesz to odzyskać.
– Co powiedziałaś? – szepnął Tiar i postąpił krok w jej stronę.
Królowa po raz drugi skinęła ręką.
Na wprost nich pojawił się obraz nieskończonej białej płaszczyzny, która mogła, ale nie musiała być ułudą. Niebo było czyste i błękitne, gdzieś w oddali na śniegu tańczyły ciemne sylwetki. Tiarowi wydawało się, że słyszy odgłosy bitwy.
– Możesz powrócić do tamtego momentu, przyjacielu. Możesz cofnąć to, co wydarzyło się w Pałacu, zapomnieć o swym upokorzeniu, o swej słabości. Nigdy jej nie było. Możesz znów widzieć śnieg tryskający spod kopyt twojego wierzchowca!
Tiar jak zahipnotyzowany wpatrywał się w przestrzeń. Jego serce rozdzierała tęsknota. Dłoń zacisnęła się na rękojeści miecza.
– Spójrz! Wystarczy, że zapomnisz o Gerai i to wszystko znów będzie twoje. Tym razem nie zawiedziesz tych, którzy złożyli los w twoje ręce.
Ava wykonała palcami kolejny gest.
Przed nimi pojawiła się trzecia postać. Capr stał kilkanaście kroków dalej, drżąc z zimna i ze strachu. W ręku trzymał niezgrabnie jedną z pałacowych włóczni. Znajdował się dokładnie na drodze Tiara.
– Naprzód, wojowniku – szepnęła Ava. – To ostatnia przeszkoda. Zabij go! Tamto miejsce i tamten czas czekają na ciebie. To przecież dokładne spełnienie twoich snów o wolności!
Tiar powoli się do niej odwrócił. Lód na jego twarzy zniknął, ustępując miejsca łagodności.
– Zawsze należy zachować szczególną ostrożność w obliczu spełnienia własnych snów – powiedział spokojnie. Po raz ostatni tęsknie popatrzył w stronę ośnieżonej przestrzeni, wsłuchał się w dobiegające stamtąd odgłosy bitwy. – Nie miej do siebie żalu. Sztuczka z Caprem nie miała większego znaczenia, choć istotnie była szyta zbyt grubymi nićmi. Wiesz – dodał z głębokim smutkiem – choć tak bardzo żałuję, że nie ma powrotu do tamtego czasu i tamtego miejsca, choć zdaję sobie sprawę, że mogłaś mi ofiarować tylko kolejną iluzję i że na zawsze utraciłem możliwość wypełnienia swej misji, myślę, że nie porzuciłbym Gerai, nawet gdyby to wszystko rzeczywiście było możliwe.
Po raz ostatni wciągnął do płuc mroźne zimowe powietrze – powiew tamtej utraconej chwili, po raz ostatni pieszczotliwie pogładził ostrze miecza.
– Tak, Avo – westchnął ciężko. – Nie wiem, czy jesteś zdolna to zrozumieć. Ja też wciąż jeszcze nie potrafię się z tym pogodzić, odkąd zrozumiałem, jak jest naprawdę. Ona… Nie ma nic ważniejszego. Nic innego nie jest w stanie ocalić nas od pustki. Żadna misja. Żadna bitwa.
Wypuścił miecz, a ostrze utonęło w miękkim śniegu.

* * *

Spojrzeli na siebie i objęli się, uśmiechnięci.
– Chciała mi zwrócić przeszłość – powiedział Tiar.
– Mi ofiarowała na powrót miłość Kela – odparła Gerai. – Żyliśmy dalej w naszym mieście, a on kochał mnie i ubóstwiał jak nigdy dotąd. Tak jak na to nigdy nie zasługiwałam – roześmiała się. – Żal mi go – powiedziała i nagle spoważniała.
– Jeśli złamiemy moc Królowej, on również będzie wolny. Wątpię tylko, czy nam za to podziękuje.
Ruszyli dalej przez piasek. Nie spieszyli się. Nic już nie mogło ich powstrzymać.

* * *

Był taki moment, kiedy poddała się rozpaczy.
Patrzyła jak Gerai i Tiar nieuchronnie zbliżają się do granicy Oazy. Dopiero teraz rzeczywiście zrozumiała, że nie jest w stanie ich zawrócić.
Czuła obojętność piaskowego dżinna za swymi plecami.
Żadna iluzja nie pokona ich uczuć – pomyślała, przyznając się do klęski.
Nagle dopadło ją olśnienie. Była w nim jedynie gorycz – zwycięstwo, którego nie osiągała dzięki własnej mocy nie dawało jej satysfakcji.
Mimo to znalazła jakieś wyjście.
Nie potrafiła ich zatrzymać. Nie była w stanie oszukać ich swymi iluzjami. Ale mogła popchnąć ich do przodu, pomóc przedostać się na zewnątrz, sprawić, by osiągnęli to, czego tak pragnęli. Mogła postawić ich twarzą w twarz z prawdą.
Powrócisz do mnie Tiar, choć nie będzie to moja zasługa.
Westchnęła i po raz ostatni wezwała piaskowego dżinna.

* * *

– To gdzieś tutaj – powiedziała Gerai. – Czuję, że to gdzieś tutaj.
– Jesteś gotowa?
– Tak – skrzywiła się lekko. – Brrr, tam jest strasznie zimno. – Z pewnym żalem obejrzała się w stronę Pałacu. Nagle na jej twarzy z powrotem pojawił się uśmiech. – Może znowu uda nam się spotkać rena – powiedziała. – Tak było w tamtej bajce. Muszę mu powiedzieć, że to on się mylił.
Wciąż się obejmując, ruszyli do przodu. Niespodziewanie Gerai znów się roześmiała.
Popatrzył na nią zdziwiony.
– Jak właściwie masz na imię? – zapytała.
Otworzył usta, by jej odpowiedzieć, ale w tym samym momencie wir piasku pojawił się przed nimi po raz trzeci i ostatni.

* * *

Idąc, nagle zdał sobie sprawę, że tym razem Ava nie kłamała. To nie była kolejna iluzja Pałacu. Byli na zewnątrz. Udało im się.
Czemu więc czuł nieprzyjemny chłód, który podchodził coraz bliżej serca? Udało im się. Wydostali się z Oazy. Cóż z tego, że to Ava wybrała to miejsce, skoro i tak potrzebował teraz tylko jednego spojrzenia?
Spotkali się na środku sali. Patrzyła na niego przez moment, potem jej twarz rozjaśnił uśmiech rozpoznania.
– Cześć, Tim – powiedziała wesoło. – Nie spodziewałam się, że cię tu spotkamy. Znasz Rogera, prawda? – w jej głosie zabrzmiała nuta czułości, gdy odwróciła się w stronę swojego jasnowłosego towarzysza.
Mężczyzna, który jeszcze przed chwilą sądził, że ma na imię Tiar, odpowiedział spokojnym, obojętnym uśmiechem. Uśmiech ten w żadnym razie nie mógł należeć do człowieka, którym wydawał się być jeszcze tak niedawno, za to doskonale pasował do tego miejsca. Siedząca w kącie sali kobieta w czerwonej sukni, cały czas uważnie obserwująca tę scenę, teraz również uśmiechnęła się samymi kącikami ust.
– Witaj… – zaczął mówić Tim. Nie dokończył. Nieoczekiwanie zmarszczył brwi, jakby wyczuwając jakiś fałsz w brzmieniu imienia, które właśnie zamierzał wypowiedzieć. Nie wypowiedział go. To nie miało sensu. Przez jego oblicze przemknął grymas niepewności, ustępując miejsca nagłemu olśnieniu. To nie tak – pomyślał. To nie to imię. Zaraz powinienem sobie przypomnieć.
Dziewczyna w niebieskiej sukni uniosła pytająco brwi, jej partner patrzył gdzieś w bok, prawie w ogóle nie zwracając na niego uwagi.
Jasnowłosa kobieta przy stoliku lekko pobladła.
Świat na moment zawirował.
Ciemnowłosy mężczyzna rozpaczliwie poszukiwał słów, choć wiedział już, że ich nie odnajdzie.
Wystarczy tylko jedno spojrzenie.
Ale w tym miejscu, na samym środku sali, w której odbywał się bankiet, nie było spojrzenia, które mogłoby wszystko wyjaśnić.
Tutaj nie było Tiara i Gerai. Zrozumiał, że to co chciał powiedzieć nie miało żadnego znaczenia, że to, co czuł, było jedynie tworem jego wyobraźni.
Dziewczyna, której imienia nie pamiętał, jeszcze raz skinęła głową i oddaliła się w głąb sali, wsparta na ramieniu swego towarzysza.
Nie obejrzała się za siebie.
Spoglądał za nimi przez długą, długą chwilę, a okruchy lodu przeniknęły do najgłębszych zakamarków jego serca.
Książę śniegu.
Poczuł lekkie dotknięcie kobiecej dłoni na swoim ramieniu.
– Teraz rozumiesz, Tiar? – W oczach Królowej Piasku znów tańczyły tysiące niewypowiedzianych, gorących obietnic. – Rozumiesz? Nie byłam w stanie wygrać z wami za pomocą iluzji, więc wezwałam na pomoc rzeczywistość…
Nie odpowiedział. W słowach Avy nie było niczego, co mogłoby roztopić lód.
Wieczna zima.
– Jakże dziwne są kaprysy ludzkiego serca – powiedziała Królowa Wiecznego Lata. – Nawet ja nie potrafię ich pojąć. Wydawało się, że nic nie może was pokonać. Ale to nie była miłość, to nie było przeznaczenie. To tylko iluzja. Iluzja przeciwko iluzjom. Wiesz, co to było?
Nic nie odrzekł, choć tym razem znał odpowiedź.
– To była tylko tamta jedna chwila. Twoja chwila, twój skok na spotkanie śmierci. Na spotkanie uczucia i przeznaczenia. Tamten jeden moment. Tutaj go nie odnajdziesz, a poza nim nie może połączyć was nic więcej. Tak to już jest z wami, ludźmi. Nigdy nie może łączyć was nic więcej.
– Jestem wolny. Mogę jeszcze walczyć – odrzekł powoli.
– Nie, przyjacielu – w głosie Królowej Piasku na krótko pojawiło się coś, co niemalże graniczyło ze współczuciem. – To był tamten jeden moment. W tym było coś… niezwykłego. Ale teraz otacza cię rzeczywistość. Jedyna rzeczywistość. Reszta jest złudzeniem. Nigdy nie zdołasz zdobyć jej na nowo. Jesteś zbyt ponury, kiepsko tańczysz, a twój chłód nie budzi tutaj żadnego zainteresowania. Poza tamtą jedną chwilą jesteś niczym, nie masz w sobie niczego do zaofiarowania.
– Wtedy w pałacu też nie sądziłaś, że uda mi się odejść.
– Wiesz, że nie będzie ci dana kolejna szansa, Tiar.
Wiedział.
– Oaza to szczególne miejsce. Zbiega się tutaj wiele dziwnych dróg.
Kto pierwszy wypowiedział te słowa? I nagle sobie przypomniał.
– Są światy, które ukazują różnice między ludźmi i takie, które je zacierają.
Powoli pokiwał głową, ponuro się uśmiechając.
Miałeś rację, Capr – pomyślał. Są światy, które zacierają różnice. Kto wie, może istotnie byłeś moim alter ego?
Nie zostanie mu dana kolejna szansa. Nawet gdyby tak się stało, nie potrafiłby jej wykorzystać. Nie był już wojownikiem, wędrowcem pośród śnieżnej pustki; tamto było zbyt odległe. Ava miała rację. Był tchórzem. Był zwykłym ponurakiem, kiepsko bawiącym się na przyjęciu, do którego nie pasował. Nie pasował już do niczego.
– Co dalej? – Spojrzał Avie prosto w oczy. Lód, który miał w sobie, zdołał zmrozić nawet obietnicę wiecznego lata.
– Przecież już wiesz, Tiar. – W uśmiechu kobiety nie było triumfu, jedynie ostateczna pewność. – Nie możesz tu pozostać. U mnie mogłeś marzyć o wolności, o chwili gdy znajdziesz się po drugiej stronie piasku. Wierzyć w tego Tiara, którego tam pozostawiłeś, którym byłeś nim zamknęły się za tobą bramy Pałacu. Pamiętasz pierwszą iluzję? Pamiętasz Przemijanie? To, co cię tutaj spotka, będzie o wiele gorsze. Będzie prawdziwe.
Spojrzenie Tiara nadal pozostawało zimne i nieprzeniknione, ale oboje wiedzieli, że pozostało im już tylko jedno wyjście.
– Nigdy nie zdołasz jej wydrzeć temu Rogerowi ani żadnemu mężczyźnie. Nawet nie będziesz próbował. Nie ma w tobie woli walki, nie ma woli życia. Został tylko lód. Będziesz cierpiał, a w twoim cierpieniu nie będzie smutku, jedynie pustka.
Słowa Avy wciąż nie mogły roztopić chłodu w uśmiechu Tiara. W jej głosie pojawiła się nuta starannie skrywanego niepokoju.
– Tylko ja jestem w stanie zatrzymać resztki twojej pamięci. Twoje imię – tutaj będziesz jedynie Timem. Wraz z imieniem umrze pamięć i tęsknota.
Nie było żadnego zera absolutnego, żadnej granicy na której zimno mogłoby się zatrzymać.
Królowa Piasku wyciągnęła swą dłoń.
– Chodź, Tiar. Tęsknisz za tamtą chwilą? Tylko w moim Pałacu zdołasz ją odzyskać. Tylko tam będziesz mógł o niej marzyć.
Przez jeden krótki moment wydawało się, że lód w spojrzeniu Tiara zaczyna topnieć.
Przez jeden krótki moment.
Książę śniegu.
– Nie – odparł, widząc jak w pięknych oczach Avy narasta przerażenie.
– Postawiłam wszystko na jedną kartę. – Jej głos drżał. – Jeśli nie powrócisz, cała moja moc zostanie zdruzgotana. Niszcząc mnie, zniszczysz również siebie.
Obojętnie skinął głową. Zapiął guzik marynarki i ruszył w stronę wyjścia.
Złapała go za rękę.
– Tak bardzo mnie nienawidzisz? Stracisz wszystko.
Po raz pierwszy w tonie Królowej Piasku zabrzmiała błagalna nuta.
Wspomnienie tamtej chwili – wszechogarniająca obecność. Jej obecność.
– Nie, Królowo. – Wieczna zima zamroziła resztki smutku. Nie było już bólu. – Przestałem cię nienawidzić, gdy przyszła… – Zmarszczył brwi, nadaremnie usiłując przypomnieć sobie tamto imię. – Kiedyś byłem wojownikiem. Nazywałem się Tiar… – Jego twarz stężała, jakby chciał przywołać z mroków pamięci coś jeszcze, ale nie udało mu się i tym razem. Nie był rozczarowany – przecież już dawno pogodził się z porażką.
– Jesteś jednym z nas! – Bezbrzeżna, ostateczna rozpacz.
Odwrócił się raz jeszcze.
– Tak, ale nie do końca.
Miałeś rację, Capr. Lecz cóż z tego, że miałeś rację?

* * *

Piękna kobieta w czerwonej sukni spoglądała za odchodzącym, który wkrótce zniknął za drzwiami. W jego odejściu nie było nic zaskakującego – widać było, że od samego początku w oczywisty sposób nie pasował do tego miejsca.
Kobieta zastygła nieruchomo na środku sali, jej przerażone oczy wpatrywały się gdzieś w przestrzeń.
Gdyby znajdował się tutaj ktoś uważny – ktoś, kto potrafiłby zamknąć oczy i wsłuchać się w odwieczną ciszę, być może gdzieś w głębi – gdzieś poza gwarem rozmów, śmiechem kobiet i brzękiem kieliszków wyłowiłby cichy, jednostajny dźwięk. Szum rozsypującego się piasku.

* * *

– Chodź, Roger, mam ochotę się przewietrzyć. – Dziewczyna o kasztanowych włosach odstawiła kieliszek i pociągnęła za sobą swego przystojnego partnera.
Taras opustoszał; prawie wszyscy schronili się wewnątrz, gdy nagle powiało chłodem.
– Spójrz! – zawołała dziewczyna. – Pierwszy śnieg!
– To dziwne – powiedział chłopak. – Jest dopiero koniec października. Jeszcze nigdy nie widziałem śniegu o tej porze roku.
Dziewczyna stała na brzegu tarasu. Wyciągnęła rękę przed siebie i pozwoliła, by płatki osiadały na jej dłoni. Przyglądała im się z zainteresowaniem.
– To na pewno przez Królową Śniegu – stwierdziła, uśmiechając się pod nosem.
– Przez kogo? – Roger spojrzał na nią ze zdziwieniem.
– Przez Królową Śniegu. Może tym razem zawitała właśnie tutaj. Znasz tę opowieść?
– Z grubsza.
– To moja ulubiona bajka z dzieciństwa. Rodzice czytali mi ją, kiedy byłam mała. Wiesz, że często wołali na mnie Gerda?
– Uważam, że Gina brzmi znaczenie lepiej – odparł zdecydowanie Roger.
– Też tak sądzę – roześmiała się dziewczyna. Potem nagle spoważniała, a na jej twarzy pojawił się wyraz skupienia, jakby coś usiłowała sobie przypomnieć.
– „A Kay i Gerda poszli trzymając się za ręce, a gdy tak szli, zrobiła się cudna wiosna, wszystko kwitło i zieleniało; dzwony biły w kościołach i dzieci poznały wysokie wieże i wielkie miasto; było to miasto, w którym mieszkali; poszli przez ulice aż do drzwi babki, weszli na schody i znaleźli się w pokoju, gdzie wszystko stało na tym samym miejscu, co dawniej, a zegar mówił: tik, tak! i wskazówki poruszały się, ale przechodząc przez drzwi, spostrzegli, że byli już dorosłymi ludźmi…”
– Masz świetną pamięć – pochwalił Roger.
– No pewnie. Nie tylko pamięć. – Dziewczyna przyglądała się z uwagą kolejnemu płatkowi śniegu.
– Tiar – powiedziała nagle.
– Co?
– Sama do końca tego nie rozumiem, ale gdyby płatki śniegu umiały mówić, ten chciałby mi powiedzieć właśnie to imię. Nie wiem czemu – dobrze pamiętam, że nikogo takiego nie było w bajce.
– Skąd wiesz, że to imię?
– Po prostu wiem. Zresztą to nieważne. Spójrz, roztopił się. Nic już więcej nie powie.
– Dziwnie się dziś zachowujesz – zauważył Roger ostrożnie.
– Wracajmy już, robi się coraz zimniej – powiedziała i roześmiała się.
Nim opuścili taras, dziewczyna jeszcze raz obejrzała się za siebie – śnieg padał coraz gęściej.
Weszli do sali. Roger na powrót objął ją ramieniem. Pomyślała, że jest szczęśliwa. Było w tym coś więcej niż tylko świadomość chwili, która właśnie mijała, niż radość z udanego weekendu. Nie usiłowała tego zrozumieć ani odnaleźć – zawsze należy pozostawić jakieś tajemnice. Uśmiechnęła się do myśli, które błąkały się gdzieś na krawędzi świadomości, lecz nie przywołała ich, pozwalając im cieszyć się wolnością niespełnienia – było tak wiele różnych możliwości! Czuła, że szczęście idzie w ślad za nią bez względu na to, w którą stronę zwróci swoje spojrzenie. Szczęście, które płynęło z głębi jej własnego serca.
Na włosach dziewczyny topniały ostatnie płatki śniegu.
W tekście umieszczony został fragment baśni Hansa Christiana Andersena „Królowa

Pin It on Pinterest

Shares
Share This

Pozostań z nami w kontakcie!

Nie zaśmiecimy Twojej skrzynki pocztowej.
Otrzymasz od nas informacje o promocjach i nowościach!

You have Successfully Subscribed!